“Bomba pencereye çarptı. Her şey kırıldı ve yandı. Benim eşyalarımı ve oyuncaklarımı niye kırdılar? Bir sürü eşyam gitti. Hepsini çöpe attık. Giyeceklerimizi de attık. Komşularımızdan giyecek elbise dileniyoruz. Yediğimiz yemekler gazlı kokuyor. Gazlı koksalar bile elbiselerimizin gitmesini istemiyoruz. Sedece elbiselerimizi bir koklasınlar. Evde bir şeyler yaptığımız ya da duş alacağımız zaman İsrailliler gelsin ve elbiselerimizi koklasın, evimizi gelip görsünler. Gaz kokusu bizi öldürüyor. Gelip elbiselerime bakın. Koklayın. Gaz kokuyor. Ne yapabilirim? Babamın aldığı güneş gözlüğüne, bilezik ve kolyeye bile sevinemedim. Annemin verdiği yüzüğe de sevinemedim. Tüm bu eşyalarıma nasıl sevineyim ki? Nasıl? Bunlara neyle sevinilir? Okula giderken silah sesleri duyuyorum. Vurulmaktan korkuyorum ve her yerim titriyor.”