Geceler
Geceler…
Geceler, hüzün ve yalnızlık benim için, öyle hoş bir esinti gibi gelirki anlatamam. Her gece yaz akşamları gibi mehtabı dalıp seyretmek o soğuk gecelerde bile, ayrı bir güzellik benim için. Sabahı hiç düşünmem. Sanki o eşsiz sessizlik ruhumun taa derinliklerine işler. Hiç bitmesin isterim ama gecenin şahidi olmaz derler bunun üstüne iyi gider derim ve yine dalarım mehtaba. Gün gözümün önüne gelir. Yarın yine akşam olacak ve yine sessizlik. Balon uçuran ve uçurtmasını daldan almaya çalışan çocuklar gelir aklıma. Hafif bir tebessümle sanki rüyadayım da sabah olacak gibi. Halbuki yanımda bir ben varım, birde yalnızlık.
Annesi pazardan fistan alan çocuk geldi aklıma kızım bak sana ne aldım. Kızcağız koşarak geliyorum anne geldim ne aldın, içinde bir sevinç anlatamam. Çocuk işte, hepimiz çocuk olduk bilirsiniz.
Şimdi nasıl da tatlı uyuyor di mi geceden habersiz. Benim gecelerim sabahlarımın muhasebesi mi ne ?
Hiç bitmesin istiyorum. Sabah uykumda geceyi izlemişim meğer.
Abdulhakim YILDIZ
Eğer yazıyı beğendiyseniz ya da ekleyecekleriniz varsa, lütfen yorumunuz yazın veya RSS aboneliği ile yeni yazılardan anında haberdar olun.
insan mıdır hüzünlenmek için geceyi bekleyen?
yoksa gece midir insanı hüzünlendiren ???
selametle güzel bi yazı…