Ah! Bizler ne çok ölüyoruz
Kaldık işte yine bir başımıza. Hayat, ölüm, iş hayatı, toplu taşıma araçları, büyük bir hengame… Ve kendi hayatını yaşayan insanlar…
Dünyanın hep kendi ekseni etrafında döndüğünü zanneden bi yığın geri zekalı… Kendini, tarihini, hayatın anlamını, hüznü, hukuku, sanatı bilmeyenler…
Kendinden olmayana aşina olmayan bu beyazlık artık beni mahvediyor. Varsa yoksa ‘ben… ben…’
İstanbul metrosunu kullanıyorum her sabah. Pekala halk veya İETT otobüsüyle de gidebilirim gideceğim yere. Ama seviyorum metroyu. Yaşadığım 10 dakikalık aşkları saymazsak çok güzel toplumsal analizler attırabilrim o yolculuk sırasında.
Şöyle ki; Bir kız bir erkek…
Kız güzel…
Kulak misafiri oldum konuşmalarına. Anladığım kadarıyla kız sosyalist. Hem de aşırı sosyalist. Yanındakini de sosyalist yapmaya çalışıyor. Çocukların halini görüyoruz diyor, senin annen de, senin baban da işçi diyor. Ezilenler diyor…
Yaptığımın iyi birşey olmadığının farkındayım, ama elimde değildi. Çok hoşuma gitti açıkçası.
Çocuk ta aslında ben sana fikirlerimi söylersem sen beni komünist zannedersin, ama sosyalizm çok iyi olsaydı Sovyetler çökmezdi kabilinde laflar ediyor. Anlaşılan birşeyler yapmaya çalışıyorlar… Sabah sabah güzel gidiyor.
Şimdi siz beni sosyalist zannedeceksiniz, ya da kızın güzelliğine aldanıp böyle düşünüyorsunuz diyebilirsiniz…
De’yin… Hiç fark etmez.
Sonra iniyorum metrodan. İş yerine gidiyorum. Çay, kahve, sigara falan içiyorum. Bir haber düşüyor ajanslara.
Urfa’da 7 genç kız barajda boğuldu diyor.
Bir haber daha geçiyor. İsrail Suriye’yi bombaladı diyor.
Bir haber daha geçiyor… Biri birini doğradı diyor!
Ah! Bizler ne çok ölüyoruz
Eğer yazıyı beğendiyseniz ya da ekleyecekleriniz varsa, lütfen yorumunuz yazın veya RSS aboneliği ile yeni yazılardan anında haberdar olun.
Sevgili Cihat kardeşimin tüm yazılarını baştan sona tekrar okuyorum. . . Hakikatten elde kalan birçok yazı mevcut. . Bu kalem ve lisan çok farklı. . . Bu siteye kısmen fazla geldiğiniz inancım bugün daha da pekişti. . .